یک روز ، یک جمله ...

امروز به هر کاری که قراره انجام بدی، باور داشته باش

×

پیام

Failed loading XML...
08 مرداد

مفاهیم مسیردهی مطلب ویژه

فرآیند روتینگ ارسال بسته ها از یک شبکه به شبکه دیگر می باشد.

روترها مقصد خود را براساس جدول روتینگ خود چک می کنند و براساس IP کار می کنند لذا لایه 3 می باشند. این فرآیند در سوئیچ براساس MAC Table و بر بستر لایه 2 انجام می شود.

برای یک روتر هاست ها اهمیت ندارند بلکه Network ها حائز اهمیت می باشند. روترها همیشه از اطلاعات مربوط به شبکه های متصل شده به خود آگاه می باشند اما برای آگاهی از سایر اطلاعات باید آنها را به صورت Static یا Dynamic به روتر تزریق کرد.

نکته: روتر از Broadcast پشتیبانی نمی کند و در صورتیکه بسته ای برای آن ارسال شود که از آن آگاهی ندارد، آنرا Drop می کند.

با دستور زیر می توانید وضعیت روتینگ در یک روتر را مشاهده نمایید:

Router# show ip route

روترها به صورت ماژولار تولید می شوند. یعنی بنا به نیاز شما پورت های مختلفی به صورت ماژول بر روی یک روتر نصب می شوند. معمولا این ماژول ها یا WIC یا NM می باشند که مدل های NM به لحاظ ابعاد تقریبا 4 برابر مدلهای WIC هستند. روی هر ماژول پورت های مختلفی مانند پورتهای Serial و FastEthernet و T1 و ... قرار دارند.

نکته: زمانیکه دو روتر به صورت FastEthernet به هم متصل می شوند تنها کافیست پورت ها را از حالت Shutdown خارج نمایید، اما در صورتیکه این اتصالات به صورت سریال باشند، می بایست Transfer Rate پورت سریال را نیز مشخص نمایید. این کار با دستور زیر قابل انجام است. علت این امر نیز پهنای باند در مقابل میزان هزینه پرداختی می باشد.

Config-if# clock rate ‘Number’

نکته: تنظیمات Transfer Rate در لینک های سریال بر اساس DTE و DCE می باشد. یک سر ارتباط در پورت های سریال DCE و سر دیگر آن DTE می باشد و عمل همسان سازی Transfer Rate با DCE است. لذا اگر سمت DCE به طور مثال سرعت A تعریف شود و در سمت DTE سرعت B ، چیزی که حاصل می شود مقدار سرعت A در طول مسیر می باشد.

مسیردهی در روترها:

در جدول روتینگ یک روتر، یک مسیر یا به صورت مستقیم به روتر متصل شده است که در این صورت این مسیر را در جدول خود با علامت C نشان می دهد و یا اینکه مسیر برای روتر تعریف شده است که اگر به صورت Static باشد، آنرا با S نشان می دهد.

پیکربندی رویتنگ به صورت Static :

Config# ip route ‘Network ID’ ’Mask’ ‘Outgoing-Interface or Next Hop-IP Address’

در این دستور Network ID شبکه ای است که می خواهید توسط روتر به آن دسترسی پیدا کنید و Outgoing Interface پورتی از این روتر می باشد که از طریق آن می توانید به آن شبکه دسترسی پیدا کنید. در صورتیکه نمی خواهید از نام اینترفیس استفاده نمایید می توانید آدرس IP تنظیم شده برای اینترفیس روتر بعدی را به جای آن استفاده نمایید.

نکته: در شبکه های P2P استفاده از Outgoing Interface یا Next Hop IP Address کافیست اما در شبکه های Multi Point حتما باید از آدرس IP مربوط به Next Hop استفاده نماییم.

نکته: در برخی شرایط بسته به توپولوژی یک شبکه به منظور راحتی در نوشتن روتینگ و کم کردن تعداد خطوط می توان از Default Route استفاده کرد. برای این منظور کافیست در دستور روتینگ به جای Network ID و Mask مقدار 0.0.0.0 را قرار دهید. معنای این دستور این است که تمام بسته هایی که به روتر ارسال می شود باید به یک پورت مشخص یا به یک آدرس مشخص ارسال شوند.

نکته: در صورتیکه یک بسته در روتر با چند مسیر روبرو شود که با تمام آن مسیرها همخوانی دارد، مسیری را انتخاب می کند که به لحاظ آدرس دهی، دقت بیشتری را دارد یعنی مسیری که Mask بزرگتری دارد.

نکته: در پیاده سازی روتینگ باید دقت کرد تا بتوان در حد امکان از تعداد خطوط مسیردهی ها کم کرد. به این کار Summarization می گویند. این کار با استفاده از Network ID ها با Mask ها بزرگ امکان پذیر است.

نکته: در صورتیکه یک پورت روتر به جایی متصل نباشد اما آدرس IP برای آن تنظیم شده باشد، در جدول روتینگ شما نمایش داده نمی شود.

نکته: سیسکو دارای مفهومی به نام Loopback Interface می باشد که یک اینترفیس مجازی است و ویژگی اصلی آن Up بودن آن در زمانی است که ساخته می شود. این ویژگی به منظور تست روتینگ ها بدون داشتن اینترفیس فیزیکی می باشد. کافیست دستور زیر را روی روتر اجرا نمایید و برای آن آدرس IP مشخص نمایید.

Config# interface loopback ‘Number’

آشنایی با Extended Ping برای عیب یابی روتینگ:

کافیست روی روتر دستور Ping را بدون آدرس اجرا نمایید، بعد از این کار موارد زیر را باید به صورت دستی برای آن مشخص نمایید:

Protocol: IP
Target: ‘Your Target’
Repeat Count: ‘Number of Repeat Count’
Datagram Size: ‘Packet Length Size’
Timeout in seconds: ‘Time’
Extended commands: ‘Yes’
Source address or interface: ‘Source Address’
Type of Service: ‘0’
Set DF bit in IP header: ‘No’
Validate reply data: ‘No’
Data pattern: ‘0xABCD’
Loops, Strict, Record, Timestamp, Verbose: ‘none’
Sweep range of sizes: ‘No’

مهمترین بخش مربوط به Source address می باشد و موارد بعد از آن مقادیر Default می باشد.

آشنایی با Dynamic Routing :

در بسیاری از موارد Static Routingها پاسخگوی روتینگ در شبکه نمی باشند. دلایل این امر در زیر آورده شده است:

  • تعداد بالای خطوط روت نویسی در شبکه های بزرگ
  • به روز رسانی و همگرایی روترها
  • بهترین مسیرها در روتینگ

نکته: در مباحث Dynamic Routing مهمترین مسئله Loop Free بودن در روتینگ می باشد. این مفهوم به این معناست که مسیرها نباید به صورتی ایجاد شوند که بسته ها به مقصد نرسند.

دسته بندی کلی روتینگ ها:

RoutingModels

در EGP پروتکل موجود BGP می باشد.

در روتینگ Distance Vector پروتکل های RIP v1, RIP v2 و IGRP قرار دارند.

در روتینگ Link State پروتکل های OSPF و IS-IS قرار دارند.

ترکیب دو حالت Link State و Distance Vector پروتکل EIGRP را شامل می شود.

نکته: پروتکل BGP یا Border Gateway Protocol به منظور برقراری روتینگ مابین AS ها می باشد. AS یا Autonomous System به مجموعه Device هایی می گویند که تحت مدیریت یکسان می باشند، مانند AS بانک ها یا ISP ها.

نکته: اینترنت مجموعه ای از AS های مختلف می باشند که توسط پروتکل BGP با هم در ارتباط می باشند.

نکته: اصلی ترین تفاوت بین Distance Vector و Link State در نوع Advertisement هایی است که برای آگاهی همسایه ها ارسال می شوند. در Distance Vector دقیقا مسیر برای همسایه ارسال می شود اما در Link State وضعیت لینک ها برای همسایه ارسال می شود.

رضا اردانه

مدیریت وب سایت آموزش دیجیتال

نظر دادن

خبرنامه

برای دریافت جدیدترین خبرهای سایت در خبرنامه عضو شوید